czwartek, 30 sierpnia 2012

Ann-Marie MacDonald: "Co widziały wrony"

Autor: Beata Szy dnia 19:24:00



Autor: Ann-Marie MacDonald
Tytuł: "Co widziały wrony"
Wydawnictwo: Świat Książki
Stron: 846






Pamięć przechowuje nawet to, co najstaranniej pragniemy z niej wykluczyć. Zwłaszcza to.
Potrafi wysyłać nam sygnały, przypominając to, co wiele lat temu udało nam się ukryć na jej dnie. Nie zwycięża jej czas – w najmniej spodziewanym momencie, z mglistych, częściowo zakrytych klisz, zaczynają wyłaniać się ostre obrazy. Nawet takie, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Które staraliśmy się zepchnąć w podświadomość, wmawiając sobie, że nigdy nie uczestniczyliśmy w podobnych wydarzeniach. Latami mogło nam się wydawać, że dopięliśmy swego. Ale pamięć czeka. Nasłuchuje, bada, ostrożnie wypuszcza korzenie. Coś, co przydarzyło nam się w dzieciństwie, co zamazał upływ czasu, niekoniecznie musiało przepaść. Wspomnienia śpią. Ale wystarczy zapalnik, który je rozbudzi. Wtedy wypływają. Pytania, namnożone przez lata, mogą znaleźć odpowiedzi. Wydarzenia, które wystraszone dziecko wyrzuciło z myśli, mogą powrócić. Wystarczy zrobić ten krok, uczepić się strzępków wspomnień. Trzeba posunąć się do przodu, wyłapać przekaz. Trzeba chcieć.

"Po wojnie wyjrzało słońce i świat nagle ukazał się naszym oczom jak w technikolorze. Każdemu przyświecała jedna myśl. Założyć rodzinę. Mieć dużo dzieci. Robić wszystko jak należy."

Madeleine, kilkuletnia dziewczynka, prowadzi wędrowniczy tryb życia. Jej rodzina ciągle się przemieszcza, za sprawą charakteru pracy ojca – pułkownika lotnictwa. Osiedlają się w kolejnych bazach wojskowych, w szeregowych, bliźniaczych domkach, o rozmieszczeniu podobnym do poprzednich. Nigdzie nie zagrzewają miejsca dłużej niż dwa, trzy lata. Ale dziewczynka nie zna innego życia, więc nie rozumie ile traci. Przyzwyczaiła się. wie, jakimi prawami rządzi się taki świat. Potrafi się błyskawicznie zaklimatyzować w nowym miejscu. Na pamięć zna harmonogram adaptowania się w nowej społeczności. Nim nadchodzi pierwszy dzień czwartej klasy nawiązuje pierwsze znajomości. Wieczory spędza w ramionach ukochanych rodziców. Popołudniami droczy się ze starszym bratem. Do łóżka kładzie się z wierną maskotką, sfatygowanym królikiem Bugsem. Czas płynie niemal sielsko. Jednak w ten pogodny, uporządkowany świat wkrótce wkroczy coś mrocznego. Niebezpieczeństwo czyha tuż za rogiem.

Opis wydawcy zdradza moim zdaniem zbyt wiele, ale skoro się na to zdecydowano, i ja powtórzę pokrótce zarys fabuły. Mieszkańcami bazy wstrząsa straszliwa wiadomość. Ginie mała dziewczynka, Claire. Madeleine zna ją ze szkoły, chodziły razem do klasy. Madeleine wie o wiele więcej, ale świadomość małego dziecka nie jest w stanie połączyć w całość elementów puzzli. Ona sama cierpi: została okaleczona przez człowieka, przez mężczyznę. Świat Madeleine zostaje odarty z niewinności. Nic nie jest w stanie jej przywrócić. Rozwiązaniem wydaje się milczenie…

Kika równoległych historii zazębia się w jednym punkcie. Śmierć jednej dziewczynki na zawsze zmieni życie kilku osób. Musi minąć dwadzieścia lat, żeby Madeleine otworzyła oczy. Jako dorosła kobieta wydaje się nam nie do poznania. Czy to naprawdę ta mała dziewczynka? Tak wyrosła? To się z nią stało? Ale szybko łączymy poszczególne elementy. Zauważamy, dlaczego. Ona też będzie musiała poskładać przeszłość w całość. Wtedy będzie mogła powrócić do tamtego lata. Zobaczy, co widziały wrony. Ptaki, będące świadkiem morderstwa.

Książka Ann-Marie MacDonald chodziła za mną bardzo długo. Miała w sobie magnetyczną siłę, przyciągającą mnie bez reszty. I chociaż dziewczynka z okładki niewiele ma wspólnego z główną bohaterką – już pierwsze strony zdradzają, że Madeleine ma krótko ścięte włosy – nie mogę nie wspomnieć, jakie wrażenie robi na mnie okładka. Jest cudowna, wprowadza w klimat tej opowieści.

MacDonald ma specyficzny styl pisania, który można albo pokochać, albo znienawidzić. Akcja płynie bardzo wolno, leniwie, spokojnie. Nikomu się nie spieszy. Poznajemy myśli poszczególnych bohaterów, zbliżamy się do nich. Autorka tworzy pełną, rozległą panoramę. Kreśli kolejne sylwetki bohaterów, ich własne historie, zależności. Dowiadujemy się co nieco o strukturze lotnictwa, o zawodowych obowiązkach Jacka. Odkrywamy obraz świata po wojnie – nadzieje i lęki ludzkości. Obserwujemy wyścig, jaki Amerykanie toczą z Sowietami – o to kto postawi pierwszy nogę na Księżycu. I za jaką cenę… Dowiadujemy się jak działa twardy, polityczny system i jak łatwo pogrążyć się w tej bezdusznej maszynie. Jack wplątuje się w aferę, powierzono mu tajne zadanie, jednak sam nie przeczuwa, jaką lawinę wywoła. Razem z Madeleine przeżyjemy gorzkie, traumatyczne chwile, które zmienią ją na zawsze. Będziemy krzyczeć: Nie, tylko nie to! Świat jednak jest okrutny. Nikt nas nie usłyszy. Nie zmienimy biegu wydarzeń. Nie uchronimy tych dziewczynek przed najgorszym, co mogło je spotkać. Nie będziemy mogli zrobić nic, kiedy na ławie oskarżonych zasiądzie niewinny…



Książka jest wstrząsająca. Głównie dlatego, że taka prawdziwa, żywa, realna. To mogło wydarzyć się wszędzie. To mogło spotkać każdego. Sielskość miesza się tu z brutalnością. Prawda nie zawsze uszlachetnia. Dzieciństwo kształtuje dorosłe życie. Dorosły wysługuje się dzieckiem. Skazy są niezmywalne. Kąsają od środka.

„Co widziały wrony” to niemal 850 stron niesamowitej opowieści, od której nie mogłam się oderwać. Do morderstwa dochodzi na ok. czterechsetnej stronie, więc ci, którzy spodziewają się pikantnego kryminału, raczej się zawiodą. Dorosłe życie Madeleine objętością zajmuje niecałe 1/4 książki. Te liczby mówią same za siebie. Mimo, że – jak już wspomniałam – akcja płynie wolno, niemal sennie, nie można się nudzić przy tej książce. Oczywiście nie każdemu się spodoba – trzeba do niej dojrzeć i lubić podobny sposób prowadzenia narracji.

Książka bardzo mi się podobała. Mimo, że wpleciono w nią dialogi po francusku, które nie zawsze rozumiałam. Mimo, że czasem chciałam krzyczeć: „nie, to się nie może tak skończyć, to nie tak!”. Mimo, że niektóre sceny mnie przerastały. Autorka jest subtelna, stosuje niedopowiedzenia, które tym silniej działają na wyobraźnię. Bardzo zżyłam się z główną bohaterką – autorka świetnie zobrazowała proces dojrzewania, doskonale wczuła się w psychikę małego dziecka. Pozostali bohaterowie również zostali przedstawieni bardzo wiarygodnie. Historia silnie oddziałuje na emocje.

Już zaczynam się rozglądać za „Zapachem cedru”, debiutancką powieścią tej autorki. Jestem pewna, że również mnie zachwyci. Ode mnie mocna szóstka!

Ocena: 6/6

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Świat Książki &Weltbild


19 komentarze:

magdalenardo on 30 sierpnia 2012 19:36 pisze...

Przeraża mnie ilość stron tej książki... i ten francuski.
Fabuła wydaje się być ciekawa, ale czy książka napisana jest tak, że nie można się oderwać?
Bo jak nie ma tego "czegoś" to będę miała problem by sobie z nią poradzić, mimo iż wydaje się interesująca.

Edyta on 30 sierpnia 2012 19:50 pisze...

Tak się zastanawiam, czy w moim przypadku nie byłoby tak jak z lekturą Siostry; wiele sobie obiecywałam, a nuda była, jak nie wiem. Ta powolność narracji, o której piszesz bywa zgubna i złudna.

Scarlett on 30 sierpnia 2012 19:53 pisze...

Interesująca. Chociaż coś mnie odpycha od tej książki. Dziwne.

blannche on 30 sierpnia 2012 19:57 pisze...

Bardzo ciekawi mnie ta książka - czym autorka zabłysnęła na prawie 900 stronach. Mam ją ponad rok na półce. Lubie grube książki, ale nie zawsze mam na nie czas i ochotę. Pewnie ta sobie jeszcze odczeka swoje ...

Sylwuch on 30 sierpnia 2012 20:04 pisze...

Książka ZDECYDOWANIE w moim guście. Mam nadzieję, że uda mi się ją zdobyć. Poza tym nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek czytała tak grubą książkę, więc byłoby to swojego rodzaju wyzwanie.

Niedoczytana on 30 sierpnia 2012 20:12 pisze...

nie jestem pewna. Twoja recenzja jest zachęcająca, ale nie znoszę rozwlekłości.

Paula on 30 sierpnia 2012 20:17 pisze...

Nie miałam tej książki w planach. Boję się tematu, bo jednak ten i tym podobne zabierają mi jakiś komfort psychiczny... Ale muszę stwierdzić, że recenzja bardzo zachęcająca i prawdopodobnie jej ulegnę, zwłaszcza, że znalazłam jeszcze kilka równie pochlebnych:)

marichetti on 30 sierpnia 2012 20:59 pisze...

Mnie twoja recenzja przekonała do tej pozycji (a widzę że i objętościowo duża, więc tym lepiej) ;)

Magda on 30 sierpnia 2012 21:17 pisze...

koniecznie muszę przeczytać, jestem pewna, że mi się spodoba :)

karkam on 30 sierpnia 2012 21:41 pisze...

Uwielbiam tego typu książki - z wielką przyjemnością zagłębię się w tę historię. Nie przepadam za językiem francuskim, ale na pewno dam radę wydobyć z niej to, co najlepsze :)

Querida on 30 sierpnia 2012 22:35 pisze...

Nie jestem do końca pewna, czy to książka dla mnie, ale jeśli nadarzy się taka okazja, chętnie ją przeczytam. :)

Miłośniczka Książek on 30 sierpnia 2012 23:31 pisze...

brzmi bardzo zachęcająco
spora objętość książki nie przeraża mnie i z chęcią sięgnę po lekturę, jeśli będzie ku temu okazja

Larysa on 31 sierpnia 2012 11:11 pisze...

No,no...ciekawie :)

Maniaczytania on 1 września 2012 10:14 pisze...

No cóż, piszesz, że książka wstrząsająca, bo bardzo żywa i taka prawdziwa, piszesz, że to mogło się wydarzyć.
To się wydarzyło naprawdę, autorka ubrała w fikcję prawdziwą historię, która miała miejsce, kiedy ona sama była dziewczynką.
W swojej recenzji (http://mojeprzemiany.blox.pl/2010/02/Co-widzialy-wrony-Ann-Marie-MacDonald.html) napisałam o tym troszkę więcej, podając również linki do informacji o tych wydarzeniach - jeśli masz ochotę dowiedzieć się więcej.
A, "zapach cedru" mi się nie podobał, chociaż czytałam go najpierw - "...wrony" są dużo lepsze.
Co do rozwlekłości, jak tu niektóre osoby w komentarzach piszą - to jest właśnie mistrzostwo autorki, że tak powoli, powolutku, sącząc kropelkę po kropelce, zmienia nastrój, atmosferę o 180 stopni.

Nati on 1 września 2012 13:10 pisze...

Historia wstrząsająca, ale bardzo chętnie przeczytam. Mam nadzieję, że będę w stanie przebrnąć psychicznie... A samo pierwsze zdanie Twojej recenzji jest po prostu kapitalne. Chyba sobie je wypiszę na ścianie...

bsz on 3 września 2012 12:07 pisze...

Maniaczytania =>
dzięki za link do twojej recenzji :) widze podobne odczucia :)
fakt, sprawdziłam sobie, że niektóre wydarzenia miały miejsce, zresztą mozna sie tego było domyślić. ale nie wiedziałam, że historia głównej bohaterki jest tak silnie związana z zyciorysem pisarki oraz, że faktycznie miały miejsce te dramatyczne wydarzenia. książka napisana po mistrzowsku, oby więcej takich! ;)

Marta on 5 września 2012 11:44 pisze...

Twoja opinia przekonała mnie, że to jednak książka nie w moim guście :) pozdrawiam :)

Piotrek on 12 października 2012 00:03 pisze...

Bardzo dobra recenzja, w sumie nic więcej nie trzeba dodawać. Dziś skończyłem czytać "Co widziały wrony" i jestem pod równie wielkim wrażeniem co Ty podczas pisania tej recenzji. Świetna książka, choć przez pierwsze sto stron przebija się dosyć topornie. Warto jednak przez nie przebrnąć, potem idzie już z górki, strony przewracają się właściwie same.

Anonimowy pisze...

I simply could not depart your web site prior to suggesting that
I actually loved the standard information a person provide on
your visitors? Is gonna be back continuously to inspect new posts
Also see my page > new online casino

Prześlij komentarz

 

Po drugiej stronie... Copyright © 2014 Dostosowanie szablonu Salomon