Maggie Stiefvater: "Król kruków"

Autor: Maggie Stiefvater
Tytuł: "Król kruków"
Wydawnictwo:Grupa Wydawnicza Foksal
Stron: 496


Lubię tę autorkę i parę jej książek już mam za sobą – były to spotkania mniej lub bardziej udane, przy czym tymi gorszymi nie zrażam się i szukam dalej. „Król kruków” to kolejna saga, więc mam nadzieję, że w Polsce szybko ukażą się kolejne tomy, bo jestem ciekawa dalszych wydarzeń. Jeśli chodzi o samą książkę, to jest bardzo w stylu autorki. Stiefvater buduje fascynujący świat, gdzie miesza rzeczywistość z siłami nadprzyrodzonymi, a głównymi bohaterami czyni nastolatków – jak zwykle indywidualistów, obdarzonych fajnym charakterkiem.

Blue pochodzi z rodziny wróżek, co sprawia, że nic w jej otoczeniu nie jest normalne. Wróżenie z kart czy poszukiwanie dusz na drodze umarłych – to wszystko jest na porządku dziennym. Dziewczynie przepowiedziano, że chłopak, którego pocałuje, zginie, dlatego od zawsze unika związków. Wszystko się zmienia, gdy poznaje trzech przyjaciół z elitarnej szkoły dla chłopców. Wspólnie stworzą zgraną paczkę, poszukującą legendarnego Króla Kruków – Glendowera.

Mam zawsze problem, gdy w książce występuje kilku podobnych bohaterów o obco brzmiących imionach, a jeszcze w dodatku naprzemiennie używa się ich imion/nazwisk/przezwisk. Gansey, Adam i Ronan, a także mieszkający z nimi Noah, stworzyli mi właśnie taką trudność. Bohaterka wprowadza do opowieści różnych bohaterów czasem jakby „od środka” – zanim zdołamy każdemu przypisać trochę cech charakterystycznych, mija troszkę czasu. Przynajmniej ja tak miałam. Poza tym nie mam nic do zarzucenia książce – no może rozwiązanie akcji, jakby przypadkowe, na siłę skrócone. Czekam na ciąg dalszy, ciekawe co jeszcze może przytrafić się tej grupce.

Stiefvater wciąż zaskakuje. Jej pomysły są oryginalne. Bohaterowie są tak delikatni, sympatyczni, a przy tym nieustraszeni. Lubię ich. Uczucia – to nie tandetne, młodzieżowe romansidła. Relacje damsko-męskie schodzą na dalszy plan, a przy tym są głębokie i prawdziwe. Nie ma tu zbędnych słów i wielkich wyznań. Wszystko dzieje się jakby poza naszym wzrokiem, po cichu i spokojnie. I to mi się podoba :)

Jessica Warman: "Pomiędzy światami"

 

Autor: Jessica Warman 
Tytuł: "Pomiędzy światami" 
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka 
Stron: 448

Taka młodzieżówka - ani zła, ani specjalnie wybitna. Właściwie miałam wrażenie, że gdzieś już widziałam podobny pomysł – inna książka? Film? Nie umiem dociec. Mimo wszystko jednak lekka lektura, która szybko się czyta, ma jakieś sensowne przesłanie i elementy zaskoczenia (nawet jeśli domyślamy się wszystkiego troszkę szybciej niż bohaterka).

Główna bohaterka umiera. Znajduje swoje ciało, obserwuje jak odnajdują je przyjaciele, z którymi dopiero co świętowała swoje urodziny. Trafia do świata pomiędzy – jest uwięziona na Ziemi, nie wiedząc do końca dlaczego. Towarzyszy jej kolega ze szkoły, który zginął rok wcześniej. Właściwie tych dwoje nie łączy nic, poza tym że Elizabeth należała do paczki najpopularniejszych licealistów, a Aleks za życia trzymał się z boku, poniżany przez takich jak ona. Pozostawieni bez możliwości wyboru, współistnieją razem, zaglądając we własne wspomnienia, ucząc się od siebie i szukając mordercy dziewczyny...

To jeden z tych tytułów, który szybko wyleci mi z głowy, ale nie oczekiwałam po książce niczego specjalnego. Myślę, że może się podobać, choć bywa przewidywalna i trochę sztampowa. Czytaliście, macie podobne odczucia?

"Detektyw", serial, sezon 1

"Detektyw"

serial

sezon 1

Kolejny serial na tapecie :) Detektywi, jak na historię kryminalną, stanowią pozycję dosyć spokojną. Osią serialu jest zaledwie jedno śledztwo – rozciągnięte na kilkanaście długich lat. Myślę, że śmiało można by skondensować całą fabułę do jednego-dwóch odcinków, ale tutaj postąpiono inaczej. To dla jednych może być wada – zbyt mało akcji, trupów i dochodzeń, dla innych zaletą - dodało to serialowi klimatu i charakteru. 

Akcja biegnie dwutorowo. Z jednej strony mamy współczesność – dwaj byli detektywi, Rust i Martin, są przesłuchiwani w odnowionej sprawie, jaką prowadzili przed laty. Podczas rozmów wracają pamięcią wstecz do czasów, gdy tropili mordercę prostytutki. Finał tamtego śledztwa przyniósł im sławę. Późniejsze wydarzenia poróżniły ich na tyle, że przez lata nie mieli ze sobą kontaktu. Teraz wszystko wraca. Czy złapali niewłaściwą osobę? Czy powrócił naśladowca? A może jeden z nich odtwarza dawne zbrodnie? Mężczyźni muszą znów się sprzymierzyć, by odkryć tuszowane przez lata morderstwa rytualne.

Pierwsze odcinki trochę zniechęcają. W tym serialu na początku naprawdę niewiele się dzieje. Przesłuchania, filozoficzne wywody Rusta, małżeńskie perypetie Martina, odgrzebywanie dawno zamkniętej sprawy… Serial jest stonowany, zimny, monotonny. Chciałam dać sobie spokój, ale przekonało mnie aktorstwo Matthewa McConaughey’a. Jest w roli Rusta bezbłędny. Poza tym, im więcej szczegółów poznajemy, im bardziej dajemy się ponieść szalonym teoriom Rusta, tym łatwiej wczuć się w specyfikę narracji i podążać tropem obu detektywów. Napięcie budowane jest stopniowo, sprawa jest niełatwa i wielowarstwowa, wydaje się, że nie do rozwikłania… Poza tym trochę wątków pobocznych o życiu prywatnym głównych bohaterów, bardzo lubiłam te fragmenty. Świetnie odwzorowane zostały też relacje partnerów, ich wspólna praca, zależności, zaufanie i konflikt, który oddzielił ich na kilka długich lat. Polecam – może nie tak gorliwie, jak większość seriali dotychczas, ale uważam, że trzeba dać mu szansę.

# Niedziela dla włosów w różne dni tygodnia

Ostatnio moja pielegnacja włosowa kuleje przez brak czasu. Zwykle myję włosy na szybko wieczorem, w tygodniu, więc wszelkie maski i olejki odpadają. Muszę się poprawić! W tej chwili wygląda to tak, że myję włosy szamponem Garnier Ultra Doux Olejek z awokado i masło karité, a potem nakładam wymiennie jedną z odżywek z powyższego zdjęcia (albo mieszam dwie ze sobą), dodając do tego po kropelce półproduktów (mleczko pszczele w glicerynie, wyciąg z aloesu, ekstrakt wzmacniający). Po myciu wcierałam w skórę głowy wcierkę Joanna Czarna Rzepa, a w tej chwili zaczęłam kurację wodą brzozową (ale odrzuca mnie jej alkoholowy zapach). Zabezpieczam konócwki, spryskuję czymś i gotowe.

"House of cards", serial, sezon 2

"House of cards"
serial
sezon 2

To jest dobry serial bez dwóch zdań. Główny bohater to człowiek o nerwach ze stali, bez sumienia, po trupach dążący do celu. Wygląda niepozornie, potrafi grać zaufanego przyjaciela, potrafi kłamać w żywe oczy, a przy tym jest imponująco przebiegły, groźny i bez skrupułów. Zawsze nie mogę się na dziwić relacjom małżeńskim, oddanym w tym serialu. Dwie silne osobowości – potrafią się zdradzać, a przy tym ich wzajemna zażyłość, oddanie i wiara w siebie bez cienia zawahania przekonują o silnym uczuciu. To związek który po prostu hipnotyzuje. Manipulacje, ukryte przed okiem szarego obywatela Ameryki, również budzą grozę. Można je odnieść do rządu dowolnego kraju. To wszystko się dzieje i nie mamy na to żadnego wpływu.

Najbardziej zapadła mi scena pod koniec pierwszego odcinka, kiedy Underwood znów zwraca się bezpośrednio do widza mówiąc, że o nim nie zapomniał. W tym serialu, podobnie jak w Sonsach, może stać się wszystko. Giną bohaterowie, wokół których koncentruje się akcja i wydawać by się mogło, że są niezniszczalni. Emocje wzbudzi też finał.

Pomimo, że oglądając ten serial często się denerwuję nad niegodziwością głównego bohatera i tym, jak wszystko uchodzi mu bez winy, to jednak jestem pełna podziwu dla kreacji Kevina Spacey’a. I czego jeszcze może chcieć człowiek, który ma już wszystko?

Ignacy Karpowicz: "Balladyny i romanse"

Autor: Ignacy Karpowicz
Tytuł: "Balladyny i romanse"
Wydawncitwo: Wyd. Literackie
Stron: 578

Dawno się tak dobrze nie bawiłam przy książce. Karpowicz powrzucał do niej i wymieszał tyle symboliki, że powstała mieszanka wybuchowa. Już sam tytuł „Balladyny i romanse” ma dwie oczywiste konotacje. Pierwsza to odniesienie do „Ballad i romansów” Mickiewicza – zbiorku, będącego manifestem polskiego romantyzmu. W balladach naszego wieszcza w rzeczywistość wkracza świat nadprzyrodzony, obok bohaterów realnych pojawiają się postacie fantastyczne jak duchy czy nimfy. Drugie skojarzenie bez wątpienia prowadzi do „Balladyny” Słowackiego. W tym utworze również widzimy wpływy romantyzmu, odwołanie do wierzeń i sił nadprzyrodzonych. Sama tragedia opowiada zaś przede wszystkim o żądzy władzy i pięciu się w górę po trupach. Prowokacja już w tytule utworu i sięgniecie do tradycji nie jest tu ani trochę zabiegiem przypadkowym.

W „Balladynach i romansach” mamy bohaterów od groma. Pierwsza część książki koncentruje się na ludziach. Autor zrobił coś, co ja w prozie bardzo lubię: pozwolił sobie na wielogłosowość. Oddaje głos każdej postaci z osobna, dzięki temu nie utożsamiamy się tylko z jednym wybranym bohaterem, ale z wszystkimi. Wątków także jest kilka, a każdy z nich ma coś w sobie. Mnie szczególnie uwiodła historia starej panny, poukładanej Olgi, w której świat wkrada się nastoletni rzezimieszek. Kto mógłby się spodziewać, że tych dwoje coś połączy? Historie przeplatają się. Gdy jedna się urywa, zostaje dokończona z punktu widzenia drugiej osoby. Pokazuje to jak często te same sytuacje odbierane są w zupełnie inny sposób przez współrozmówców.

W części drugiej, „I”, porzucamy Ziemię na rzecz świata współistniejącego – Nieba. Mamy tu nie tylko Boga w Trzech Osobach, ale bohaterów mitologii w każdym możliwym wydaniu. W „Romansach” oczywiście następuje kumulacja. Bogowie zstępują na Ziemię, co prowadzi do wielu nieoczekiwanych sytuacji.

"Moje imię jest Jezus. Jezus Chrystus, ksywka Ichtys. Jestem bardzo popularny, od dwóch tysięcy lat na topie. Występuję głównie w Biblii, która jest obok Hair największym musicalem wszech czasów.
Jestem bogiem, jedynym bogiem. Jestem bramą i drogą. Jesteś światłem i zbawieniem. Jestem pasterzem. Serio".

W książce najbardziej podobał mi się humor Karpowicza, sposób w jaki potrafi podsumować współczesność, przeciągając jak przez wyżymaczkę. Książka jest kontrowersyjna – Karpowicz bawi się wiarą, wartościami, polskością i nie stroni od odwołań do stereotypów. Autor umieszcza w powieści Jezusa podbijającego do Nike (kobieta biznesu, przemysł obuwniczy), Erosa wychowywanego przez dwóch ojców-bogów czy starszą kobietę uwodzącą młodzieńca. W utowrze nie mogło zabraknąć również samej Balladyny, prowadzącej firmę kateringową, na spółkę z siostrą i Grabcem. Karpowicz nie boi się, że popełni nietakt, urazi czyjeś przekonania, posunie się za daleko.

Motorem napędowym tej powieści są związki, w dowolnych konfiguracjach. Miłość, seks i uzależnienie. Pornografia i wulgarność. Delikatność i współczucie. Karpowicz odważnie sobie poczyna i czerpie – z mitologii, z literatury, z kultury. I robi to z polotem, po prostu. Żonglerka słowem, gra w skojarzenia. Szczęka opada. Bogaty język, który aż kipi od porównań, odwołań, slangu i zabawy słownej. Książkę czyta się świetnie.

To prawda, że pierwsza część książki jest lepsza, a dalej robi się trochę monotonnie – namnożenie wątków i postaci (a mi się zlewają, czasem tracę rachubę kto jest kim) i absurdalność do granic możliwości. Ale mnie się podobała ta szalona opowieść i jestem na tak.

 ****

PS Pojawił się nowy wygląd bloga. Mam nadzieję, że będzie przejrzyściej :)