sobota, 12 marca 2016

Tom Michell: "Lekcje z pingwinem"

Autor: Po drugiej stronie... dnia marca 12, 2016 6 komentarze

Tom Michell:
"Lekcje z pingwinem"
Wydawnictwo Literackie
286 str

„Lekcje z pingwinem” – początkowo traktowałam tę książkę jako ciekawostkę, zwyczajną małą opowieść. Nawet nie wiem kiedy okazało się, że dałam się porwać urokowi Juana Salvado, cudem wyratowanego pingwina, i pokochałam go podobnie jak autor książki.

Historia nadzwyczajna, a jednak prawdziwa. Lata 70. Ubiegłego stulecia, Argentyna, i młody Anglik, który pragnie podróżować tak bardzo, że osiedla się w Ameryce Południowej, zostając nauczycielem. Pewnego dnia podczas spaceru obserwuje tragiczny widok – rzeź morskich stworzeń, umierających z powodu wycieku ropy. Wśród martwych ciał dostrzega pingwina, który jeszcze walczy o życie. Niewiele myśląc, pomaga mu wydostać się na ląd, a potem zabiera do pokoju hotelowego, by wyszorować z zabójczej ropy. Tak rodzi się niecodzienna przyjaźń pomiędzy zwierzęciem, które cudem uszło z życiem a młodzieńcem, który na swoje życie od teraz spojrzy na nowo.

Czytając o perypetiach Toma Mitchella, uczącego się codzienności w kraju owładniętym wewnętrznymi konfliktami i trudną sytuacją ekonomiczną, człowiek jednak czuje zazdrość: za tą niesamowitą przygodą, za poznaniem zupełnie innej kultury, za fantastycznymi uczniami i egzotycznym przyjacielem, zachowującym się zupełnie jak człowiek. Więź pomiędzy pingwinem a bohaterem jest jedyna w swoim rodzaju. Zwierzę pozwala także otworzyć się młodzieży, zamieszkującej akademik. Opiekowanie się pingwinem, karmienie go, wspólne pływanie  – to dla tych chłopców największy zaszczyt. Aż trudno uwierzyć, że taka historia mogła wydarzyć się naprawdę i trudno nie żałować, że nie przydarzyła się mnie :)

Książkę polecam oczywiście – świetnie napisana historia, która chwyta za serce. Zabawna, choć momentami szczera do bólu i wyciskająca łzy. Mitchell między wierszami przemyca swoją opinię na temat zagrożenia dla środowiska, jakie niesie ze sobą współczesny człowiek. Udowadnia też, że ludzie i zwierzęta mogą żyć w symbiozie. Oby więcej podobnych książek.

Nawiasem dodam, że książka zawiera czarno-białe szkice, przedstawiające gwiazdę tej opowieści. Autor do dziś nie może przeżyć, że nie zachowały się żadne fotografie Juana, ale dzięki tej książce przesympatycznego pingwina może poznać każdy z nas.

Książka ma swoją premierę 31 marca.

środa, 24 lutego 2016

Kampania ciastek belVita

Autor: Po drugiej stronie... dnia lutego 24, 2016 5 komentarze
Dziś trochę niecodziennie, bowiem będę recenzowała... artykuły spożywcze :)

Jakiś czas temu dołączyłam do społeczeństwa Streetcom. W ramach tego programu co jakiś czas, po spełnieniu odpowiednich warunków i aktywnym braniu udziału w ankietach i testach, możemy zostać ambasadorem marki. Co to znaczy? Otrzymujemy specjalną Paczkę Ambasadora z produktami do testowania. Ważne jest, by rozmawiać o danym produkcie z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi, zapamiętywać ich opinie i co jakiś czas wypełniać raporty z rozmów, dodawać zdjęcia, wykonywać inne aktywności przewidziane w kampanii.

Co jest plusem? Otrzymujemy bezpłatnie naprawdę fajne rzeczy, bo kampanie są różnorodne - możemy testować zarówno produkty spożywcze, jak i kosmetyczne, chemiczne, zabawki, suplementy, właściwie wszystko ;) Możemy sprawdzić czy odpowiada nam dany produkt, podzielić się nim z innymi i wymieniać opiniami. A otrzymanie takiej fajnej, dużej paki prezentów to naprawdę przyjemność :)


Obowiązki? Oczywiście, należy je wypełniać. Dla agencji ważne są nasze spostrzeżenia, opinie, raporty z rozmów, wpisy na blogu, Facebooku czy Instagramie, zdjęcia i wszystko, co pomoże ocenić produkt. Ta praca nie zabiera dużo czasu, może być traktowana jako hobby, a kampanie trafiają się od czasu do czasu - trzeba zostać wybranym, by dostać dany produkt do testowania. czasem mijają miesiące, nim się to uda, czasem po paru tygodniach zostajemy zakwalifikowani do bycia Ekspertem.

Ja po kilku miesiącach zostałam ambasadorem po raz pierwszy. Testuję ciastka belVita, które osobiście bardzo lubię i często kupowałam je wcześniej, jeszcze zanim dowiedziałam się o kampanii. Ciastka często biorę do pracy, gdy nie zdążę przygotować sobie innego śniadania - opakowanie jest małe, zgrabne i zawsze zmieści się do torebki. Trzeba tylko uważać, by się nie pokruszyło :) Ciastka są smaczne, kruche i można je łączyć np. z kawą, mlekiem czy jogurtem. Dodają energii i nie zawierają konserwantów.


Smaków jest wiele. Podczas testów najbardziej przypadły mi do gustu ciasteczka o smaku zboża z mlekiem i kakowe. A Wy jaki najbardziej lubicie?

Zachęcam Was do dołączenia do programu, a może sami już testujecie?

niedziela, 24 stycznia 2016

Marty Noble: "Arcydzieła do kolorowania"

Autor: Po drugiej stronie... dnia stycznia 24, 2016 1 komentarze

Marty Noble:
"Arcydzieła do kolorowania"
Wydawnictwo Naukowe PWN




Dziś nietypowo, bo przedstawiam Wam dwa zeszyty z serii „Arcydzieła do kolorowania” wydawnictwa PWN.  Ostatnio jest jakaś moda na podobne publikacje – kolorowanki odprężają, pobudzają kreatywność, pozwalają poradzić sobie ze stresem, są miłą formą spędzania wolnego czasu i powrotem do dzieciństwa. Ta akurat publikacja skupia się na dziełach sztuki, prezentując 60 dzieł sztuki światowej: od Michała Anioła do Henriego de Toulouse-Lautreca. W środku znajdziecie wiele znanych nazwisk, i tych kojarzonych troszkę mniej, wybitne obrazy będące przekrojem przez różne epoki, techniki i szkoły.

Cytując za wydawcą: W prezentowanym wyborze artystów znaleźli się również tacy twórcy, jak: Rafael, Winslow Homer, Edward Hopper, Pierre-Auguste Renoir, Edgar Degas, Mary Cassatt, Paul Cézanne, Paul Gaugin, Edward Burne-Jones, Claude Monet, John Singer Sargent, Vincent van Gogh oraz 45 innych wielkich malarzy.

Publikacja składa się z dwóch zeszytów. Pierwszy zawiera kolorowe reprodukcje i noty biograficzne. Szczerze mówiąc, bardzo okrojone noty, spodziewałam się mimo wszystko ciekawszej zawartości. Książka jest więc dobra dla młodych osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę ze sztuką. To swoiste uzupełnienie tego, co dzieci poznają w szkole, przyjazna forma oswojenia się z poważnym tematem. 


Drugi zeszyt zawiera kolorowanki, jest jakby kopią części pierwszej. Te same obrazy, które przedstawiono nam w poprzednim zeszycie, teraz mamy możliwość zaadoptować wg własnego uznania czy wyobraźni.

Podsumowując, książka może być zachętą dla młodszych do poznania nazwisk i dzieł wielkich twórców. Dla dorosłych może stanowić rozrywkę, gdy potrzebujemy się odstresować. Dla mnie książka stanowiła ciekawostkę, przypomnienie i odświeżenie tematu. Mogłaby być bardziej rozbudowana o treść, jednak rozumiem, że nie do końca tego czytelnik oczekuje po kolorowankach ;)

niedziela, 10 stycznia 2016

Serial "Narcos", sezon 1

Autor: Po drugiej stronie... dnia stycznia 10, 2016 1 komentarze

Serial
"Narcos"
sezon 1


Gdyby nie fakt, że karty historii potwierdzają jego działalności, można by pomyśleć, że postać Pablo Escobara ukazana w serialu „Narcos” musi być fikcją. Jego życie, osiągnięcia i status wydają się tak nieprawdopodobne, a jednak... Pablo Escobar to jeden z najgroźniejszych kolumbijskich narkobaronów, jakich widziała nasza planeta. Zaczynał jaki drobny złodziejaszek, by ostatecznie stać się narkotykowym bossem lat 80., mającym w kieszeni sądownictwo i kolumbijską policję. Escobara bali się wszyscy i woleli nie wchodzić mu w drogę. Pieniędzmi potrafił kupować sobie nie tylko nowe posiadłości, ale również ludzi i ich milczenie. Wydawało mu się, że jest nieuchwytny – do tego stopnia, że próbował nawet zostać politykiem, pod płaszczykiem filantropa ukrywając swoje brutalne interesy.

Serial jest prowadzony z perspektywy amerykańskiego agenta Steve Murphy'ego, który pełni służbę w Kolumbii i ściga Escobara. Jego parterem jest Javier Peña. Niestety, kolumbijska policja jest skorumpowana i przeszyta strachem – trudno w takich warunkach współpracować, jednak w miarę jak Pablo rośnie w siłę, staje się coraz okrutniejszy i zuchwały. Trzeba go schwytać...

Serial jest klimatyczny, świetnie oddaje ducha lat 80., kolumbijski styl życia i charakter narkotykowego światka. Minusem jest narracja – odcinki budowane są na zasadzie wspomnień Murphy'ego, który staje się głównym narratorem, a więc opowiada, opowiada.... Osobiście wolę seriale bardziej dynamiczne, pełne akcji i szybkich działań. Tutaj niestety bardzo spowalniało to akcję i po prostu przeszkadzało. Nie mój klimat po prostu.

Największym plusem serialu jest tematyka, przybliżenie niesamowitych wydarzeń i intrygującej, a przy tym okrutnej sylwetki Escobara. Minusem jest sposób narracji, o którym wspomniałam. Ostatecznie dałabym mu czwórkę na szynach.

Oglądaliście film „Blow”? Opowiada o jednym z partnerów Escobara. Również polecam.

Serial powstał na podobnej zasadzie, jak „House of Cards” - wszystkie 10 odcinków pierwszej serii zostały udostępnione 28 sierpnia 2015 na stronie internetowej platformy Netflix. Opinie są dobre, ma powstać drugi sezon, a więc było to całkiem rozsądne posunięcie.

piątek, 8 stycznia 2016

Tom Parrotta: "Pozostawieni"

Autor: Po drugiej stronie... dnia stycznia 08, 2016 0 komentarze

Tom Parrotta: "Pozostawieni" 
Wydawnictwo Znak
384 str.




W każdym zakątku świata jednego dnia znikają tysiące przypadkowych osób. Jakaś przedziwna siła zabiera pojedyncze osoby i całe rodziny. Brak jakiegokolwiek klucza czy schematu – tragedia mogła dotknąć każdego. Jedni dopatrują się w tym boskiego planu, wniebowzięcia wybranych. Inni usiłują żyć w świecie pozbawionym 2% ludzkości, tworząc sekty w rodzaju Winnych Pozostałych i krzycząc: my tu zostaliśmy, musimy odpokutować i pamiętać o tych, którzy szczęśliwie odeszli. Samozwańczy prorok skupia wokół siebie wyznawców. Ludzie szukają sensu tych wydarzeń, chcą w coś wierzyć. Zniknięcia rozbiły wiele rodzin, a świat nie będzie już taki, jak dawniej.

Wbrew pozorom książka nie traktuje o tych, którzy odeszli – nie dowiadujemy się, co się z nimi stało, gdzie przepadli i co mogło być tego powodem. Choć ten metafizyczny wstęp obiecuje wiele fascynujących możliwości, opowieść skupia się na czymś innym. To Pozostali tworzą historię. Poznajemy kolejne osoby, które próbują sobie poradzić ze stratą i nowym porządkiem. Przyglądamy się ich spokojnemu życiu, odbudowywaniu świata z gruzów lub też popadaniu w szaleństwo. Wszystkie te historie łączy jedno: wielki znak zapytania, rodzący ból. Nic nie jest pewne.

Tom Perrotta stworzył wyjątkową opowieść,w której można się rozsmakować. Na podstawie książki powstał serial HBO pod tym samym tytułem – myślę, że pewnie jest równie wyjątkowy i na pewno go obejrzę. Książka stawia wiele niewygodnych pytań i zmusza do refleksji. Choć tłem są wydarzenia fantastyczne, jest bliska realnego życia jak to tylko możliwe.

poniedziałek, 4 stycznia 2016

Serial "Flash", sezon 1

Autor: Po drugiej stronie... dnia stycznia 04, 2016 3 komentarze
"Flash"
serial
sezon 1

„Flash”, czyli błyskawica... Zadziwił mnie ten serial.
Miało być zwyczajnie. Trochę cukierkowata opowiastka o kolejnym superbohaterze, który dopiero uczy się jak okiełznać swoje moce. Barry Allen wskutek wybuchu akceleratora cząstek zyskuje superszybkość. Pod okiem doktora Wellsa i jego zespołu nie tylko dowiaduje się, jak wykorzystywać moc, ale również faktycznie to robi – działa na rzecz społeczeństwa, pomaga policji (w której sam pracuje jako technik) i generalnie chce czynić świat lepszym. Nie tylko on zmienił się w wyniku wybuchu, wkrótce będzie musiał się zmierzyć z innymi metaludźmi, którzy nie mają już tak szlachetnych pobudek.

Oprócz tego, że z każdym odcinkiem mnogość kolejnych wątków i odniesień się poszerza (a serial ma ich ponad 20, więc sporo), i coraz bardziej lubimy Barry'ego i jego drużynę, dzieje się coś jeszcze, zupełnie nieprzewidywalnego. „Flash” ma tych samych twórców co inny, wcześniejszy serial - „Arrow”. A studio robi ogromny ukłon w stronę fanów i... łączy ze sobą wątki obu produkcji. I tak – już w pilocie „Flasha” pojawia się Arrow, by dodać mu trochę wiary w siebie. Później bohaterowie będą razem pracować nad pewną sprawą – w Central City zjawia się Felicity, a później sam Oliver. Takich spotkań jest kilka i są trochę jak z innego wymiaru :) Porzuciłam „Arrow'a” na drugim sezonie i już do niego wróciłam, by nadrobić zaległości. Bo to właśnie w 8. odcinku drugiego sezonu Barry po raz pierwszy spotka się z Oliverem – jest wtedy początkującym technikiem policyjnym, szuka mordercy swojej matki i nie ma jeszcze żadnych zdolności. To połączenie dwóch obrazów jest jak dla mnie strzałem w dziesiątkę – za każdym razem gdy światy obu seriali się przenikają, z rozrzewnieniem myślę o każdym z tytułów.

Ale to nie koniec niespodzianek. We „Flashu” pojawia się też znany ze „Skazanego na śmierć” Wentworth Miller, tym razem w roli czarnego charakteru. Jego partnerem okazuje się... serialowy brat Scofielda, Dominic Purcell. Świetna gra z widzem, po prostu oniemiałam. A już szczytem jest moment, kiedy po złapaniu obu przestępców transportuje do więzienia wóz policyjny... Oczywiście, jak to w ich naturze, uciekają :)


W jednym z odcinków Felicity wraca do miasta ze swoim nowym chłopakiem, a la Iron Man. Ciekawi mnie, czy studio wprowadziło tę postać, bo ma kolejne serialowe plany... A może już coś stworzono, a ja przegapiłam :P

Jeszce z plusów – uwielbiam obrazy, w których bohaterowie zaginają czasoprzestrzeń i przenoszą się w przeszłość bądź przyszłość, co pozwala trochę namieszać. „Flash” oparty jest na tej zasadzie. Główny antagonista Barry'ego trafił w jego teraźniejszość z zupełnie innych czasów. Ich losy są jednak tak ściśle ze sobą związane, że jakakolwiek próba ingerencji w losy, może okazać się dramatyczna dla obojga.

Tyle odcinków, a każdy z nich trzyma w napięciu. Tyle smaczków ze świata fizyki i informatyki - jest na co popatrzeć. Zakończenie sezonu – brawurowe. Chcemy więcej :)

Mogłabym się jeszcze długo rozwodzić, ale chyba po prostu lepiej odesłać Was także przed ekrany. Warto :)

 

Po drugiej stronie... Copyright © 2014 Dostosowanie szablonu Salomon